| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Antoni Zygmunt Aleksander Albertrandi (Albertrandy) |
| Urodzenie | 1732 lub 1733, Warszawa |
| Zgon | 1795, Nowe koło Świecia |
| Zawód | Malarz klasycystyczny; teoretyk malarstwa; poeta |
| Kariera | |
| Szkolenie | uczeń Szymona Czechowicza; studia za granicą |
| Dwór | współpracownik Marcella Bacciarellego w Malarni Królewskiej |
| Honory | nadworny malarz królewski (1776), nobilitacja |
| Twórczość | |
| Gatunki | portrety, rysunki do sztychów, winiety, tematy religijne i mitologiczne |
| Wybrane prace | "Bieg teoretyczny malarstwa" (1787); "Wiersz o malarstwie. Pieśni V" (1790) |
| Rodzina | |
| Ojciec | Franciszek |
| Bliscy | brat stryjeczny Jan Chrzciciel Albertrandi |
| Żona i dzieci | Marianna Kowalska; córka Franciszka (w wyszła za Wojciecha Laskarysa) |
| Miejsce pochówku | |
| Pochówek | kościół bernardynów w Nowem |
Antoni Albertrandi był malarzem klasycystycznym, teoretykiem malarstwa i poetą związanym z dworem Stanisława Augusta. W 1776 otrzymał stanowisko nadwornego malarza królewskiego i nobilitację.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się po roku 1730 w Warszawie jako syn Franciszka. Początkowe nauki malarskie pobierał u Szymona Czechowicza, a następnie kontynuował studia poza granicami Polski. Podczas pobytu w Warszawie udzielał lekcji prywatnych, między innymi Józefie Amelii z Mniszchów Potockiej.
Ożenił się z Marianną Kowalską; miał jedyną córkę Franciszkę, która wyszła za Wojciecha Laskarysa. Zmarł w 1795 roku w Nowem koło Świecia i został pochowany w tamtejszym kościele bernardynów. Inne źródło podaje, że dożył 70 lat i zmarł w Warszawie w okresie Księstwa Warszawskiego.
Działalność artystyczna i rola przy dworze
Pracował przy Malarni Królewskiej w Warszawie jako współpracownik Marcella Bacciarellego. Tworzył przede wszystkim portrety oraz prace przeznaczone do reprodukcji: rysunki do sztychów i winiety do druków. W jego dorobku były także obrazy o tematyce religijnej, między innymi przedstawienie św. Karola Boromeusza, oraz kompozycje mitologiczne.
Przedstawił projekt założenia akademii sztuk pięknych w Warszawie. Mimo aktywnej działalności artystycznej większość jego prac nie zachowała się do czasów współczesnych.
Pisma, teoria malarstwa i zachowane materiały
Opublikował traktat teoretyczno-krytyczny Bieg teoretyczny malarstwa (Warszawa 1787) oraz utwór liryczny Wiersz o malarstwie. Pieśni V (Warszawa 1790). W tych tekstach przedstawił poetycki szkic o metodach pracy malarza, zasadach obserwacji ciała ludzkiego i rysowania ruchu.
Do publikacji dołączono krótki wykład osteologii, myologii i proporcji ciała ludzkiego oraz opis odmian twarzy w różnych namiętnościach, adresowany do malarzy i snycerzy. Prowadzona przez niego korespondencja zachowała się jako rękopisy w Archiwum Głównym Akt Dawnych (Archiwum H. Skimborowicza, teka XXII).
