| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Michał Gabriel Hoffmann (Afrojax) |
| Data urodzenia | 15 lipca 1978 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Edukacja i praca | |
| Wykształcenie | Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji, Uniwersytet Warszawski |
| Powiązanie radiowe | Program 3 Polskiego Radia (od 2003) |
| Role zawodowe | |
| Zajęcia | Wokalista, kompozytor, raper, poeta, performer, multiinstrumentalista, producent, inżynier dźwięku, bloger, dziennikarz radiowy |
| Główne projekty i zespoły | |
| Projekty | Afro Kolektyw, Shit Lives Forever, Funk Dyrekcja, Surowa Kara za Grzechy, Legendarny Afrojax |
| Wybrane wydawnictwa | |
| Albumy (wybór) | Negatywne wibracje (1999), Czarno widzę (2006), Połącz kropki (2008), Piosenkami po polsku (2011), 46 minut Sodomy (2014), Random Composing Technique Manifesto (2013, jako Nonsense & Absurd), Przecież ostrzegałem (2015), Nikt nie słucha tekstów (2018), 20 lat Commodore 64 (2020), Ostatnie słowo (2023) |
Afrojax jest poznawany z szerokiej aktywności muzycznej, radiowej i performatywnej. W twórczości łączy rap, śpiew, elementy eksperymentalne i działania sceniczne; działa także w środowisku demosceny Commodore 64.
Życiorys i wykształcenie
Michał Hoffmann urodził się w Warszawie 15 lipca 1978 roku. Ukończył Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Jako nastolatek grał w amatorskiej kapeli punkrockowej Tenisówki Bapci Stasi (1994), później dołączył do rapowej grupy Dos Maestros, z której został usunięty po dwóch nagraniach.
Współpraca z Pawłem Rymszą („Nestor”) zaowocowała powstaniem duetu Shit Lives Forever. W 1995 roku duet wydał pierwsze dema; w kolejnych latach eksperymentował z rapem i rap metalem. W drugiej połowie lat 90. muzycy przeszli przez projekt Funk Dyrekcja, by ostatecznie stworzyć Afro Kolektyw i wydać własnym nakładem Negatywne wibracje (1999).
Działalność muzyczna i projekty zespołowe
Afro Kolektyw, którego współzałożycielem i liderem jest Hoffmann, rozwijał brzmienie od hip-hopu przez instrumentację na żywo po elementy pop rocka. Po wydaniu samodzielnego materiału zespół podpisał kontrakt z wytwórnią T-1, a później współpracował z Universal Music Polska przy albumie Piosenkami po polsku (2011), na którym Afrojax przeszedł od rapu do śpiewu. Do najważniejszych wydawnictw grupy należą Czarno widzę (2006) oraz Połącz kropki (2008).
W 2014 roku Afro Kolektyw wydał 46 minut Sodomy, płytę o mroczniejszym charakterze, odnoszącą się do problemów osobistych Hoffmanna. Negatywna recepcja tego wydawnictwa była jednym z powodów rozwiązania zespołu w 2015 roku. Grupa została częściowo reaktywowana w 2022 roku; płyta Ostatnie słowo (wydana w lutym 2023) osiągnęła 8. miejsce na liście sprzedaży OLiS.
Projekty solowe, Legendarny Afrojax i wydawnictwa kontrowersyjne
Hoffmann wydaje muzykę także pod własnymi pseudonimami. W 2013 roku ukazał się instrumentalny album Random Composing Technique Manifesto pod szyldem Nonsense & Absurd. Po rozwiązaniu Afro Kolektywu zainicjował projekt Legendarny Afrojax. Pod tym szyldem wydał album Przecież ostrzegałem (2015) w limitowanym nakładzie 500 egzemplarzy. Wydawnictwo zawierało wulgaryzmy i kontrowersyjne treści oraz prowokacyjną okładkę; materiał miał charakter społecznego komentarza. Kolejne płyty w tym nurcie to Nagrałem to, bo nie miałem kasy (2016) oraz Anarcho porno gran turismo (2019).
Jako Afrojax wydał dwa albumy: Nikt nie słucha tekstów (2018) — z gościnnym udziałem m.in. Łony i Ten Typ Mesa — oraz 20 lat Commodore 64 (2020), zbierające kompozycje tworzone na komputerze Commodore 64; trzy utwory z tej płyty zdobyły branżowe konkursy.
Działalność radiowa, współprace i blog
Od 2003 roku Hoffmann pracuje w Programie 3 Polskiego Radia. W 2006 roku skomponował piosenkę wykonywaną przez pracowników stacji pt. „Karp siódmy wspaniały”. Przez wiele lat prowadził blog muzyczny „Glebogryzarka”.
W swojej karierze współpracował z licznymi wykonawcami rocka i hip-hopu; wśród nich znajdują się m.in. Ten Typ Mes, Łona, L.U.C., Muchy, Marcin Masecki, Tymon, Dagadana, Abradab, Sidney Polak, Duże Pe, Lilu, Hiob oraz Gospel.
Performanse, kontrowersje i publiczne spory
Jako wykonawca sceniczny Hoffmann bywał prowokacyjny. Występy Legendarny Afrojax obejmowały kontrowersyjne zachowania sceniczne — m.in. wcielenia w damskie stroje, użycie koprofagicznych wizualizacji, okaleczanie się i inscenizowanie aktów seksualnych z udziałem widzów. Takie praktyki stały się elementem jego publicznego wizerunku i dyskusji wokół twórczości.
Przez lata trwał też spór Afrojaxa z raperem Bilonem. Konflikt narodził się w 2011 roku po uwagach Hoffmanna o występach Hemp Gru; sprawa objawiła się później w tekstach Afrojaxa i doprowadziła do wzajemnych napięć między artystami. W 2017 roku Afrojax wygrał odcinek teleturnieju „Jeden z dziesięciu”, lecz nie wziął udziału w finale z powodu narodzin dziecka.
