| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andrzej Ajnenkiel |
| Urodzenie | 21 lutego 1931, Warszawa |
| Zgon | 10 kwietnia 2015, Warszawa |
| Zawód | historyk, profesor |
| Wykształcenie i działalność | |
| Ukończone studia | Wydział Prawa, Uniwersytet Warszawski (1949–1954) |
| Główne obszary badań | historia najnowsza; historia państwa i prawa; konstytucjonalizm i parlamentaryzm |
| Funkcje i stanowiska | |
| Instytucje | Instytut Historii PAN; Wojskowy Instytut Historyczny; Wojskowe Biuro Badań Historycznych; Uczelnia Łazarskiego |
| Inne | prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1988–1991); kanclerz Kapituły Orderu Odrodzenia Polski (1993–2008) |
profesor nauk humanistycznych i badacz ordynacji konstytucyjnych, znany z licznych publikacji dotyczących parlamentarystyki II Rzeczypospolitej i dziejów ustrojowych Polski.
Życiorys i wykształcenie
W 1949 roku ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W lutym 1945 roku wstąpił do harcerstwa, a we wrześniu 1945 trafił do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów był aresztowany i poddany represjom z powodu udziału w podziemnej działalności niepodległościowej tej organizacji.
W latach 1949–1954 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu studiów pracował w Archiwum Akt Nowych w Warszawie.
Kariera naukowa i działalność publiczna
Od 1979 związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie; w 1991 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1987–1988 był prezesem warszawskiego Towarzystwa Miłośników Historii, a w latach 1988–1991 sprawował stanowisko prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Między 1990 a 1993 rokiem pełnił funkcję eksperta Senatu RP oraz Prezydenta RP przy pracach nad przygotowaniem Konstytucji RP. W 1990 roku wchodził w skład tzw. Komisji Michnika. W latach 1993–2001 kierował Wojskowym Instytutem Historycznym, a po zmianach organizacyjnych był dyrektorem Wojskowego Biura Badań Historycznych do 31 października 2002.
Był wykładowcą Uczelni Łazarskiego i kierował tam Katedrą Historii Prawa. W latach 1959–1981 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN. Zasiadał w radach redakcyjnych kilku czasopism i wydawnictw, między innymi Polskiego Słownika Biograficznego oraz „Przeglądu Historyczno‑Wojskowego”.
Publikacje i dorobek
W dorobku naukowym pozostawił ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek. Do ważniejszych pozycji należą:
- Od rządów ludowych do przewrotu majowego. Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926 (Wiedza Powszechna, 1968).
- Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku (KiW, 1972).
- Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej (wyd. Omega, 1975).
- Polska po przewrocie majowym: Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939 (Wiedza Powszechna, 1977).
- Historia sejmu polskiego (tom 2, część 1–2, PWN, 1989).
- Konstytucje Polski 1791–1997 (Rytm, 2001).
Życie prywatne i pochówek
Był synem Stefana oraz Janiny z domu Rogo; matka zmarła, gdy miał trzy lata. Był żonaty dwukrotnie i miał troje dzieci. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, kwatera 64C-4-20/21.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 1999 roku oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
